Pipisahan
(Dimuat dina Mangle No. 2059, 16-22 Maret 2006)
“Aa, kumaha betah masantren di lembur teh? Geuning dinten ieu tiasa uih heula ka dieu? Kahoyong mah lah ulah ka ditu deui, Eneng teu aya batur. Duh meni nalangsa tebih ti Aa teh, teu aya nu mapatahan maen game, teu aya nu ngabaturan midamel PR, teu aya anu maseaan. Horeng ari geus patebih mah make jeung sok hoyong aya nu maseaan deui, siga basa eta, basa urang masih keneh sok ngumpul ngariung, lengkep keneh, nuju Si Bapa aya, nuju Si Mamah tara ka mamana.
Sugan teh kulawarga urang moal paburencay siga kieu nya, Aa. Eneng mah teu ngarti ku sikep Si Mamah jeung Si Bapa. Ongkoh duanana sok mapatahan ka urang mun pareng urang keur pasea. Cenah ari jadi jalmi kedah runtut raut sauyunan, ka cai jadi saleuwi ka darat jadi salebak, komo ieu jeung dulur. Kitu pan papatahna teh, emut keneh henteu? Tapi naha kalah Si Mamah jeung Si Bapa nu mumusuhanana bari jeung hese akurna? Urang mah mun mumusuhan, kapan sok gancang wawuhna. Ih da Si Mamah jeung Si Bapa mah ditungguan teh, teu aya tanda-tanda bade pacantel. (more…)
IHSAN
ILMAN
IZZAN