Ekspresi narsis-ku

(Dimuat dina Mangle, No. 1931, 18-24 September 2003)

Manahoreng nu ngaranna rasa resep teh geuning gaib. Teu katenjo tapi karasa ayana jeroeun dada. Teuing ti iraha nyiliwurina, ujug-ujug geus ngancik na ati. Dina ati ge teuing lebah manana, da puguh gaib tea.
Manahoreng rasa resep teh upama diipuk jeung digemuk mah kumaha we tutuwuhan, akaran, sirungan, daunan, kembangan, buahan.
Sabenerna mindeng ngalaman mikaresep jelema mah. Tara ieuh dipikiran sabab musababna, da atuh lumrah nu kitu mah. Manusiawi cenah geuning. Naha ari ayeuna, eta rasa teh mangaruhan pisan kana pipikiran. Make jeung uleng deuih mikiran ti mana jeung ti iraha eta rasa euntreup na lolongkrang hate kuring nu ngan ieu-ieuna. (more…)

(Dimuat Dina Mangle No. 1991, 25 Nopember - 1 Desember 2004)

Matin, rek balaka bae kuring teh ngarasa kacida bagjana ngalaman heula dipanggihkeun jeung anjeun. Anu tetela lain ngan ukur panggih saharitaeun, tapi diparengkeun babarengan ngalalakon dina sempalan hirup urang. Teu nyangka sacongo buuk oge, anjeun bakal gede pangaruhna kana kahirupan pribadi kuring anu geus mangtaun-taun karasa cawerang. Cawerang, sabab kuring teh hiji anak anu hanaang ku kanyaah indung.
Lamun tea mah ngimpi jelema teh bisa diandelkeun ma’nana, lain ngan ukur kembangna sare, nya ngan wungkul dina ngimpi kuring bisa jonghok jeung indung teges teh. Kitu ge ngan sajorelat-sajorelat. Teu kawas batur bisa samemena dikeukeupan, diaping dijaring ku nu ngalahirkeun maranehna teh. Tapi tangtu ayeuna mah geus teu cawerang deui, da aya anjeun anu kanyaah jeung kabelana geus karasa ku kuring sorangan. (more…)