Ekspresi narsis-ku

Ku Popon Saadah

Ngobrol-ngobrol masalah dahareun pangpangna deungeun sangu, babaturan sim kuring ngangluh. Cenah sanggeus barudakna anu tilu maju ka gedé, deungeun sangu anu disayagikeun ku pamajikanana di imah teu weléh kadaharan instan (siap saji) bangsaning fried chicken, chicken nugget, jeung goréng sosis. Éstu kadaharan lain karesep manéhna. Ari rék protés cenah sieun matak ngabarabékeun ka pamajikanana anu tara sempet masak da ripuh ku pagawéan di kantorna.
Manéhna nineung ku pasakan anu ngahaja dipasak di imah tur cocog jeung létah manéhna hususna, sarta létah urang Sunda umumna. Manéhna nineung ku sayur kacang buatan pamajikanana, goréng asin, sambel dadak jeung lalabna. Cenah éta kadaharan téh ayeuna geus langka kapanggih di imahna alatan pamajikanana ngutamakeun deungeun sangu karesep budak-budakna.
Horéng kajadian robahna deungeun sangu di imah téh lain baé kaalaman ku manéhna, tapi kaalaman ogé ku nu séjén anu pamajikanana riweuh ku pagawéan di luareun imah, sarta baroga budak keur mareujeuhna maju ka gedé.
Teuing ti mimiti iraha létah barudak ayeuna béda jeung létah kolot-kolotna. Kapan barudak baheula mah anu ayeuna jaradi kolot, leuwih wanoh kana pasakan has urang Sunda tibatan pasakan anu jolna ti nagri deungeun. (more…)

Gambar: dewo.wordpress.com

Ceuk sakaol, ciri has urang Sunda téh nya éta soméah hadé ka sémah. Dina harti nu leuwih jembarna, urang Sunda mah ka sasaha gé teu weléh daréhdéh, boh ka nu kakara wawuh komo ka nu geus loma mah. Ku kituna asa teu pantes lamun aya urang Sunda anu judes, kucem, jeung degig téh. Atuh mun aya urang Sunda anu tara pirajeunan nanya ka nu geus wawuh mun pareng panggih di jalan, bakal dipianéh, malah boa bakal dicap gedé hulu.
Hiji poé sim kuring kungsi ngalaman teu hayang nanya ka sing saha baé anu pasangrok di jalan pasampangan, tur teu hayang ditanya sarta sangheuk némbalan pananya batur nu pareng imahna kaliwatan. Kahayang téh ngaderengdeng wé ulah aya nu nalék ulah aya nu nakon saurang-urang acan. Paralun lain gedé hulu lain degig, da osok éta ogé uah-aéh ka nu geus wawuh mah. Harita mah pikiran téh bakat ku husu, sabab sim kuring keur ngalancarkeun diajar motor, da masih kénéh sok geumpeur jeung geugeumeueun mun di hareupeun aya kendaraan séjén atawa aya nu leumpang téh. Matak mun pangangguran luak-lieuk heula téh sieun ngagaléong mantén.
Padahal basa diajar di lapang sépak bola mah siga nu heueuh geus bisa, nu matak pindah ka komplék ogé. Ngan édas jalan-jalan di perumahan mah geuning médanna leuwih beurat batan lapangan sépak bola. Di komplék mah kudu ekstra ati-ati. Teu kaur manggih péngkolan lajuna motor téh kudu dikendoran ari hayang salamet mah. Kudu ekstra rancingeus jeung ekstra konséntrasi. Nu matak lamun sim kuring pareng keur kukurilingan maké motor di jalan-jalan deukeut imah kénéh sok jadi ngadak-ngadak sombong. Da asa ujug-ujug jegjreg beuheung téh, teu béda ti beuheung robot. Sigana tatangga nu kungsi pasarandog di jalan jeung sim kuring bakal nyarangka, yén ayeuna mah sim kuring téh jadi degig, ana paamprok jeung maranéhna jadi tara nanya, nyuruntul wé, ceuk paribasa téa mah kawas badak Cihéa. Da kungsi atuh, kuring ngaliwat ka imah guru ngaji nu sok mingpin pangajian ibu-ibu unggal malem rebo, kaparengan anjeunna aya di buruan bumina, ku sim kuring teu ditanya. Atuda sakalieun ngalieuk téh asa araringgis kénéh, paur tigebut atawa motor nabrak pager batur alatan sim kuringna balangah. Duka tah, anjeunna duka surti yén sim kuring teu nanya téh geugeumeueun kénéh, duka teu terangeun. (more…)