Ekspresi narsis-ku

Ku Dian Héndrayana

Ka mana jalan ka bulan
tempat linduk geusan ngancik
pangbeberah keur bumetah
geuning mana bangun tingtrim
ku hayang tiis pikir
jauh jeung sarwa pakéwuh
hanjakal teu kadongkang
diajulan samar tepi
horéng bulan bet anggang tina ciciptan.

Tuduhkeun jalan ka bulan
najan rembet rék disungsi
bahla gé da rék disorang
hamo gimir moal mingsir
kapalang séba diri
masrahkeun badan sakujur
cumah betah di dunya
dinyenyeri dipeupeurih
geuning bulan puguh asa beuki anggang

Anteurkeun kuring ka bulan
sina deukeut reujeung langit
sina dalit reujeung béntang
meureun tingtrim ieu ati
anggang tina berewit
moal panggih jeung bangbaluh
puguh genah sorangan
sok kajeun kedah nunggelis
itu bulan kalah nyingkah ngajauhan

Tina Cupumanik, No 7

Pikeun jalma anu resep nge-blog (blogging) mah wéblog pribadina téh bisa jadi dianggap harta bandana anu luhur ajénnna, atawa leuwih jauhna dianggap “harta karunna”, komo lamun éta blog téh geus loba pisan eusina. Atuh munasabah lamun dina leungitna, nu bogana bakal hanjelu béh ditueun hanjelu.
Ari blog sok ngaleungit kitu? Bisa leungit, lamun urang salah ngoprékna. Kawas anu kungsi kaalaman ku sim kuring baréto jeung ku sobat sim kuring kamari. Blog Ki Sobat ngaleungit teu pupuguh sabada dioprék lebah file-na. Cenah niat rék nga-délét pic, hasilna kalah jadi blank blog téh, tampilanana jadi bodas, bodas ngageblég euweuh nanaonan. Ngoprék blogsome lebah file-na mémang butuh katalitian jeung kasabaran. Kurang-kurangna taliti jeung tarapti sok jadi syntac error, nyaéta ngaleungit téa.
Nu kaleungitan blog kungsi putus harepan, “Keun baé ah abdi mah teu boga blog ogé,” cenah semu hanjelu. Mireungeuh kitu, sim kuring asa manglebarkeun jeung jadi panasaran, leungit téh leungit ka mana? Éta “harta karun” anu teu sirikna unggal waktu ditatap diusap, dieusian dilongokan, piraku kudu hiber teu pupuguh mah. (more…)